Reizen geeft me ruimte om te reflecteren, even stil te staan.

Er is geen haast.

Vandaag, tijdens de treinreis van Amsterdam naar Gouda, wordt mijn aandacht getrokken, midden in een mijmering over ruimte creëren, door een raamgedicht op het station van Abcoude. Reizigers stappen in en uit de trein. Ik hoef niets en laat me raken door de pure regels.

“Vergeet je niet te leven
dacht ik laatst
de tijd hield stil
een adempauze even

en als je nu eens zonder haast
buiten de tijd om wil
slagbomen neergelaten
dolgedraaide wijzerplaten

onder je door of langs je heen
ze laat voor wat ze zijn en dan
meer lucht en ogen van

het goede aardse zien
een beetje ruimte worden en misschien
iets meer gericht alleen”

Kees Hermis